Lezen De wereld staat op zijn kop - wanneer tijdreizen uitkomen. Wormgaten kunnen ons in onze eigen toekomst of verleden brengen - dat is wat natuurkundigen lezen uit hun formules. Maar tijdreizen zou paradoxale gevolgen hebben: ze zouden oorzaak en gevolg verwarren. De algemene relativiteitstheorie doet duidelijke uitspraken over de tijdstroom bij beide openingen van zo'n wormgat. Vanwege de tijdsdilatatie beschreven door Einstein zijn de klokken bij een bewegend diafragma langzamer dan de klokken bij een stationair diafragma. Dat is tenminste het geval als je het van buitenaf bekijkt.

Gezien vanuit het wormgat is de tijdstroom aan beide poorten hetzelfde. "Een oneindig geavanceerde beschaving zou een tijdmachine kunnen bouwen uit een wormgat, " speculeert Kip Thorne van het California Institute of Technology in Pasadena.

Een astronaut heeft bijvoorbeeld een klein wormgat in de ruimte gevonden en vliegt met een uiteinde van de slang weg met bijna de snelheid van het licht. Wanneer hij zich omkeert en terugkeert naar het beginpunt, zijn er misschien tientallen jaren voorbijgegaan voor zijn tweelingbroer, die aan het andere uiteinde was gebleven, maar de ruimtevaarder zelf is nauwelijks ouder geworden.

Dit gedachte-experiment is gebaseerd op de tweelingparadox van Einstein, volgens welke de tijd voor een astronaut in een snel ruimtevaartuig langzamer passeert dan voor zijn tweelingbroer op aarde. Deze dubbele paradox kan worden opgepikt door het wormgat. De achterlijke broer moet gewoon door de bewegende opening van het wormgat glippen zodra zijn broer het terugbrengt, en zo in zijn eigen verleden komt - terug naar zijn jongere zelf, dat net door de tweelingbroer was achtergelaten. tonen

De enige beperking is dat het onmogelijk is om terug in de tijd te reizen naar een tijd voorbij waarin het wormgat voor het eerst werd gebruikt als een tijdmachine. Omgekeerd kan de verjongde tweelingbroer zichzelf katapulteren door de sluimerende opening van het wormgat naar de toekomst.

David Deutsch en Michael Lockwood van de Universiteit van Oxford hebben gezocht naar een andere manier voor tijdreizen zonder paradoxen. Maar je hypothese heeft een duizelingwekkende prijs. De twee natuurkundigen vertrouwen op een provocerende interpretatie van de kwantummechanica, voorgesteld door de Amerikaanse natuurkundige Hugh Everett in 1957. Hij suggereerde dat wanneer de natuur een keuze heeft uit twee of meer staten, het universum zich splitst in twee of meer identieke parallelle universums. Dan is er een universum waarin deze zin eindigt met een punt, maar ook een waarin dit niet het geval is. En beide hebben vanaf nu hun eigen verhaal.

Dus de zoon kan eigenlijk naar het verleden reizen en zijn vader vermoorden. Hij betreedt een universum dat exact identiek was aan het zijne tot het moment van zijn aankomst, maar nu een andere weg inslaat. In dit universum zal de tijdreiziger nooit het daglicht zien. Maar hij kwam niet uit dit universum, maar uit een ander waarin hij werd geboren, omdat zijn vader daar niet voortijdig stierf.

Het laatste woord is nog niet gesproken. "De kwestie van tijdreizen blijft open", geeft astrofysicus Stephen Hawking toe. "Daar zal ik echter niet op wedden. De andere zou het oneerlijke voordeel kunnen hebben dat hij de toekomst kent. "

=== Rüdiger Vaas

© science.de

Aanbevolen Editor'S Choice