Lees voor Proteaseremmers staan ​​centraal in een speciaal geneesmiddelenonderzoeksproject aan de Universiteit van Würzburg. De onderzoekers willen medicijnen ontwikkelen die kunnen worden gebruikt bij ontstekingsziekten zoals reumatoïde artritis of pathologisch verhoogd spierverlies. Daartoe werken de wetenschappers aan een specifieke klasse eiwitsplitsende enzymen, de zogenaamde cysteïneproteasen en de bijbehorende cathepsines. Ze zijn betrokken bij de ontwikkeling van veel ziekten. Ze kunnen onder andere ook artritis en spieratrofie, hartaanval, beroerte en osteoporose veroorzaken. Proteaseremmers hebben meestal een vergelijkbare structuur. Ze hebben een reactieve groep die reageert met de actieve plaats van de enzymen, waardoor hun functie wordt geblokkeerd. Het grootste deel van de moleculen van de remmers is zo samengesteld dat het zich goed aan de proteasen kan hechten. Bij het ontwerp van proteaseremmers worden tegenwoordig meestal peptiden gebruikt als loodstructuren. Deze kleine eiwitmoleculen zijn echter niet erg geschikt als medicijn omdat ze niet stabiel blijven, vooral in het maagdarmkanaal.

De wetenschappers van Würzburg willen nu de stabiliteit van de remmers verhogen door de peptiden te vervangen door peptideachtige stoffen. Dit kan ook mogelijk zijn om remmers te produceren die een nieuw werkingsmechanisme hebben. Om gerichte remmers voor individuele cysteïneproteasen te ontwikkelen, proberen de onderzoekers de kleine verschillen in de oppervlaktestructuur (zogenaamde substraatbindingszakken) van de verschillende proteasen te benutten.

De stoffen die de wetenschappers in hun experimenten ontwikkelen, kunnen direct op de geïsoleerde proteasen worden getest. Dit maakt een onmiddellijke analyse van structuur-activiteitsrelaties mogelijk. Daarnaast zijn experimenten gepland op celculturen (testen op celtoxiciteit) en op dieren. Het project wordt ondersteund door de Deutsche Forschungsgemeinschaft, het Fonds der Chemischen Industrie en het Bundesforschungsministerium.

Geneesmiddelen die eiwitsplitsende enzymen in hun werk belemmeren, hebben zich in het verleden al vaak bewezen: 20 jaar geleden presenteerden ze een nieuw concept voor de behandeling van hypertensie en in 1996 brachten ze een beslissende doorbraak in de behandeling van aids. tonen

pte

© science.de

Aanbevolen Editor'S Choice